.40 jaar Jeugdbelangen
‘Ter bevordering van deJeugdvorming’
1965-1978 (1)
Aan het begin van de jaren zestig was er voor de
Nulandse jeugd niet bijster veel te doen. Naast de voetbalclub voor de jongens
was er de korfbalvereniging voor de meisjes. De voorloper van de K.PJ voorzag
in een behoefte voor vooral de boerenstand, een soort uitvloeisel van de padvinderij,
wat later opgegaan is in Jong Nederland. Deze laatste groep kwam bij elkaar in
het Patronaatsgebouw aan de Dorpstraat. Dit gebouw wat eerder had
gefunctioneerd als noodkerk tijdens en na de laatste wereldoorlog, werd ook wel
het instuifhuis genoemd, en functioneerde steeds meer als de thuishaven van het
jongens gilde.
Het gebouw was eigendom van de parochie. Toen de
mogelijkheid zich voordeed om het gebouw commercieel te verkopen had de
parochie daar belangstelling voor, in de huidige opzet was de exploitatie
nauwelijks rendabel te noemen. Het bisdom gaf toestemming om tot verkoop over te
gaan maar stelde als voorwaarde dat een behoorlijk deel van de opbrengst moest
worden gebruikt voor jeugd- en jongerenwerk in de parochie. Na verkoop aan het
bedrijf Interlite, was er een bedrag van 25.000 gulden beschikbaar dat
geoormerkt was voor de Nulandse jeugd. Een nieuw op te richten stichting zou dit
bedrag moeten gaan beheren. In deze periode waren op verschillende plaatsen
binnen het bisdom overeenkomstige tendensen te bespeuren. Her en der werden
stichtingen opgericht die tot doel hadden om in samenwerking met de bestaande
jeugdorganisaties het jeugdwerk van katholieke signatuur te coördineren. In
Nuland werd deze werkgroep - Stichting Jeugdbelangen, in eerste instantie
opgericht om “in overleg met de bestaande jeugdorganisaties de vrije
jeugdvorming te bevorderen”. Er was op dat moment nog geen enkele sprake van het
autonoom organiseren van evenementen. Zitting in deze stichting namen Marietje
van den Bosch-Korsten, juffrouw Van Erp, Hein van Nistelrooij, Martien van de
Rakt, Adriaan de Wit en Bertje Fransen. Later werd dit gezelschap aangevuld met
Diny de Wit en Bert van den Boogaart.
De Blokhut
De grootste behoefte van jong Nuland was, nadat
het Instuifhuis zijn bestemming had verloren, een eigen onderkomen. In 1964
besloot de parochie om aan de nieuw opgerichte stichting Jeugdbelangen een
perceel grond aan de nog behoorlijk lege Kloosterstraat in erfpacht uit te
geven. Het perceel was 3000 vierkante meter groot en de overeenkomst werd
aangegaan voor de duur van 75 jaar. De jonge Stichting moest de parochie in ruil
daarvoor jaarlijks tien gulden betalen.
De grond was nodig om te kunnen gaan beginnen met de bouw van een eigen
onderkomen. De Blokhut zou het gebouw moeten gaan heten. Opnieuw was de parochie
behulpzaam. De geld voor de bouw werd begroot op vijftien duizend gulden. In
MilI werd een splinternieuw tweeklassig houten schoolgebouwtje aangekocht. De
bouwkosten bleven laag omdat veel vrijwilligers zich inspanden. Verdere kosten
waren notariskosten, legeskosten, het aanleggen van een vloer en het bouwrijp
maken van de grond. Soms was het improviseren. Enkele afgedankte stallantaarns
dienden in het begin als binnenverlichting. Daarnaast was er in het redelijk
afgelegen gebouwtje nog geen elektra of verwarming. Olielampen en een oliekachel
moesten ervoor zorgen dat het gebouw ook in de donkere winteravonden te
gebruiken was. Later werd via de even verderop gelegen frietzaak van Bart Bosch
elektra betrokken. Toen dit geďmproviseerde cafetaria afbrandde waren de Zusters
zo vriendelijk toestemming te geven aldaar stroom te gebruiken. Al snel groeide
de Blokhut uit tot een centrum waar de Nulandse jeugd de alsmaar toenemende
vrije tijd zinvol kon besteden. De Blokhut kende nogal wat vaste bezoekers. De
tienerclub, de K.P.J, de sportclubs van de K.P.J, nog keurig gescheiden in een
dames- en herenafdeling, Jong Nederland, de K.W.J, de Jongerenwerkgroep de
Meent, de jeugd van Nulandia en het pas opgerichte meisjesgilde. Op 20 april
1965 werd de Blokhut feestelijk geopend. Drie vertegenwoordigers van de Nulandse
jeugd, Marietje van Zuijlen, René van Nistelrooij en Tonny van Venrooij
verrichtten de officiële openingshandeling. Meteen daarna werd het gebouw door
pastoor Goossens ingezegend, onder toeziend oog van veel aanwezigen. Daarna
volgde een optocht van de verschillende jeugdverenigingen door het dorp, waarbij
Harmonie Union voorop ging. Bij de receptie werd een muurschildering met een
afbeelding van Sint Maarten gepresenteerd. Jan van Rooij was de schilder van de
voorstelling.
Vanaf het allereerste begin bleek de Blokhut te voldoen aan een behoefte. Voor
een relatief laag bedrag konden verenigingen gebruik maken van het gebouw aan de
Kloosterstraat.
Steeds actiever
Naast het beheer van het geldbedrag dat was
vrijgekomen met de verkoop van het instuifhuis was het aanvankelijk alleen de
bedoeling geweest om als een intermediair op te treden tussen gemeente/parochie
de en de diverse jeugdverenigingen. Al snel ook begon Stichting Jeugdbelangen
haar taken meer uit te breiden, en werden steeds vaker autonoom activiteiten
georganiseerd. In 1967 kreeg deze nieuwe invulling meer vaste vorm, Op 7 januari
werd een kerstboomverbranding georganiseerd. Steeds meer mensen kregen een boom
in de huiskamer en de gezamenlijke verbranding trok veel bekijks.
Men organiseerde dat jaar voor het eerst een tweedaagse wandeltocht. Maar liefst
350 deelnemers meldden zich op 1 augustus bij de Meent. In december 1967 kwam
het bestuur tot de conclusie dat er kon worden teruggekeken op een geslaagd
jaar, waarin behoorlijk wat activiteiten waren ontplooid. Ook de Blokhut was
intensief gebruikt dat jaar, en men kwam al spoedig tot de conclusie dat het
bestaande gebouw niet meer voldeed en moest worden uitgebreid. Aan de kant van
de kleuterschool Pius X moest een nieuwe ruimte worden aangebouwd om aan de vele
aanvragen te kunnen voldoen. Een oproep aan alle handige Nulandse vaders leidde
tot voldoende reacties om voortvarend aan de slag te kunnen gaan. De kosten
werden geraamd op 8000 gulden, tevens zou er een aansluiting op de verwarming
worden gemaakt. Omdat men kennelijk niet over voldoende financiën beschikte werd
een bedrag van 8000 gulden van de gemeente geleend, af te lossen in acht jaar.
Het werk van de vele timmerende en metselende Nulandse huisvaders en het feit
dat Bert van den Bogaart zorgde voor tweedehands hout zorgde ervoor dat de
kosten flink konden worden gedrukt. De centrale verwarming bleek toch te zwaar
te drukken op de begroting en moest worden geschrapt. Maar de gasgestookte
luchtverwarmers waren al een flinke stap voorwaarts.
Het jaar 1968 was ook het jaar van de eerste carnavalsoptocht. Op zaterdag 24
februari trok voor het eerst een carnavalsstoet door Nuland. Het initiatief was
zo succesvol dat een aantal Nulanders het voortouw nam om carnaval voortaan
handen en voeten te gaan geven. Naar aanleiding van de succesvolle jeugdoptocht
werd C.O Nuland opgericht datzelfde jaar. Op 1januari1969 maakten de KPJ, de
jeugdafdeling van Nulandia, de KWJ, de Tienerclub, de tafeltennisvereniging, het
meisjesgilde en Jong Nederland op vaste basis gebruik van het gebouw. Het
bestuur van Jeugdbelangen bestond op die datum uit juffrouw Van Erp, Adriaan de
Wit, Bert van den Bogaart, Piet Klaassen, mevrouw Van der Pas, Fien van
Herpen-van Amersvoort en Marietje van den Bosch-Korsten. Hein van Nistelrooij
had een jaar eerder zijn post beschikbaar gesteld omdat zijn taxibedrijf zoveel
drukte met zich meebracht dat een en ander moeilijk te combineren viel.
Toen in 1969 de Blokhut heropend werd was de belangstelling zeer matig. Zon
zestig mensen namen de moeite de vernieuwde jeugdgebouw te komen bekijken.
Nieuwe initiatieven
In 1970 zette de trend, die al enkele jaren daarvoor was ingezet, zich voort
Jeugdbelangen begon zich steeds nadrukkelijker te manifesteren als motor achter
vele activiteiten. Men was ook niet bang de neus eens te stoten. Niet alle
activiteiten konden op evenveel belangstelling rekenen. Enkele
programmaonderdelen bleven jarenlang gehandhaafd, andere initiatieven stierven
een vroege dood. Zo organiseerde men in 1970 een ballonnenwedstrijd, een
oriëntatietocht per fiets, een aantal dansavonden in samenwerking met de
tienerclub, bevrijdingsspelen op 5 mei, voor de tweede keer jeugddierendag en
een skelterrace op de speelplaats van de jongensschool. Naar aanleiding van het
succes van de sportvierkamp, verdeeld over een aantal avonden, ging men in 1971
over tot de Organisatie van een vijfkamp. Ploegen met illustere namen als De
Heikrekels, het Heike, de Sparren, De Trompers, De Schotse Laagkanters, de
Zandhazen en twee teams van de Veldrakkers streden om de sportieve eer. In
datzelfde jaar werd in maart in samenwerking met de “Actiegroep Nu” voor het
eerst een wandelvierdaagse georganiseerd. Nadat eind 1971 de tienerclub ter
ziele was gegaan, vreesde Jeugdbelangen dat de wat oudere jeugd in een gat zou
vallen. Uiteindelijk leidde initiatief van enkele jongeren in samenwerking met
Jeugdbelangen tot de oprichting van een jeugdsoos, later All Together genaamd.
De startavond was bemoedigend, zo’n tachtig opgeschoten jongeren hadden een
succesvolle dansavond in de Meent. Een van de meest succesvolle initiatieven was
de Knobbelrit. De korfbalclub was de initiator aan het einde van de jaren
zestig. Het idee was eenvoudig. Zes Nulandse cafe’s werden van een nummer
voorzien en als stempelpost ingericht. Je fietste of wandelde van café naar
café, waar bij elk bezoek met een dobbelsteen gegooid moest worden. Had je geluk
dan was je maar zes keer onderweg, had je pech dan bleef je de hele zaterdag op
en neer fietsen. Langzamerhand werd de aankleding steeds meer ludiek en
carnavalesk. In 1969 was de eerste versie verreden en toen op 21 augustus 1972
de vierde editie plaatsvond bleken er maar liefst tweehonderd knobbelaars bereid
op pad te gaan. De eerste knobbelritten werden georganiseerd door Janus Lievens
en Sjaan van Boekel. In 1972 werd de opbrengst geschonken aan Stichting
Jeugdbelangen.
Vakantieweken
In de jaren zeventig — toen de meeste Nulandse
gezinnen nog niet of nauwelijks met vakantie gingen — raakten de activiteiten in
de grote vakantie steeds meer in trek bij de jeugd. Het zwaartepunt van de
activiteiten van Jeugdbelangen kwam ook steeds meer in deze zes
schoolvakantieweken te liggen. De activiteiten waren bijzonder divers. Wanneer
we het programma van 1974 erbij nemen valt het op hoeveel er werd georganiseerd
voor de jeugd. Op 29 en 30 juni was er de Jeugddierendag, waarbij de kar
jaarlijks vooral door Gerard van der Loop werd getrokken. Op 4 en 5 juli was de
tweedaagse wandeltocht, op 6 juli werd een excursie voor de jeugd georganiseerd
naar Arnhem waar het Openluchtmuseum en een boottocht op het programma stonden.
Op dinsdag 9 juli was er een grootse speurtocht bij de Bedafse Bergen, op 13juli
kon men naar Best naar het Openluchttheater om een voorstelling van Pinokkio bij
te wonen. Een week later kon opnieuw Best worden bezocht, het jeugdcircus II
Grigio en het Vogelpark werden bezocht. Op disdag 23 juli was een “buitendag in
de bossen” georganiseerd. Op 1 en 2 augustus stonden vervolgens de Nulandse
Sportavonden op de rol. Op 7,8 en 9 augustus waren de zogenaamde
Openluchtspelen, bij de meeste kinderen vooraal bekend als het jaarlijkse hutten
bouwen. Op het terrein tegenover de Meent, waar later de wijk Heiduinen verrees,
konden kinderen hun bouwkundige creativiteit uitleven. Wanneer op vrijdag een en
ander gejureerd was, kon de traditionele verbranding van de hutten beginnen. De
volgende dag was er een speciaal programma voor de kleinste kinderen in de
Meent. Op diezelfde avond werden de jeugdactiviteiten afgesloten met een feest
in de Meent, waarbij een lokale discjockey de jeugd op de vloer probeerde te
krijgen. Bewonderenswaardig is dat al deze activiteiten georganiseerd werden
door een relatief klein groepje mensen die geheel vrijwillig veel van hun vrije
zomerdagen in deze activiteiten staken.
Een nieuw onderkomen
In augustus 1978 ging in Nuland voor het eerst
de peuterspeelzaal van start. Het fenomeen van de werkende moeder die niet
alleen op haar traditionele taken gericht was werd na de tweede feministische
golf van de jaren zestig steeds meer gemeengoed in ons land. Ook in Nuland
gingen er vanaf halverwege de jaren zeventig stemmen op om een klein groepje
peuters opvang te gaan regelen voor enkele dagdelen. Het was uiteindelijk het
gemeenteraadslid Else van Dommelen-Voss die het initiatief nam. In de Blokhut
werd vanaf halverwege de jaren zeventig begonnen met een peuterspeelzaaltje. De
belangstelling groeide gestaag. Aan het begin van het schooljaar 1978/1 979 werd
gestart met twee groepjes van ieder 16 kinderen, voor 12 peuters was nog geen
plaats.
De verstandhouding tussen de peuterspeelzaal — inmiddels voorzien van de naam
het Drempeltje — en Stichting Jeugdbelangen — beheerder van de Blokhut - verliep
aanvankelijk nogal stroef. Volgens Jeugdbelangen was de zaal vooral bestemd voor
aangesloten jeugdverenigingen en werd de Blokhut feitelijk ongeschikt bevonden
voor de nieuwe bestemming. Vanwege het intensieve gebruik van de Blokhut bleek
het uit 1964 daterende gebouw al snel niet meer te voldoen aan de eisen van de
moderne tijd. Tevens was ruimtegebrek een steeds terugkerend probleem. Besloten
werd de Blokhut te slopen en op diezelfde plek een nieuw modern stenen gebouw te
laten verrijzen.
1978-2004 (2)
Het einde van “De Blokhut”
Sinds de opening in 1965 was de Blokhut aan de Kloosterstraat het
domein van Stichting Jeugdbelangen en een keur aan Nulandse verenigingen
geweest. Weliswaar waren de faciliteiten in de Blokhut van een bescheiden
niveau; er werd dankbaar en intensief gebruik van gemaakt. In het jaarverslag
van 1977 kunnen we lezen dat naast de vaste gebruikers (7 groepen Jong
Nederland, 2 groepen KWJ, 1 groep KPJ, Drumband Harmonie Union en de
peuterspeelzaal) diverse verenigingen met regelmaat neerstreken in de Blokhut.
Dit had tot gevolg dat het gebouw zo’n 60 uur per week werd gebruikt, waarvan
meer dan 25 uur gelijktijdig door meer dan één vereniging of groep. Zo werd na
al die jaren trouwe dienst allengs steeds duidelijker dat het gebouw zijn beste
tijd had gehad: het was simpelweg te klein en basisvoorzieningen zoals sanitair
niet meer toereikend.
Het bestuur, het oplapwerk en voortdurend passen en meten met beschikbare ruimte
beu, stuurde aan op nieuwbouw van een grotere accommodatie, maar de gemeente
hield de hand op de knip. In april 1977 deed de voorzitter verslag in
gemeenschapsblad de Klepel:
“In samenspraak met o.a. het gemeentebestuur hebben wij onze plannen laten varen
voor de gedachten om tot nieuwbouw over te gaan. Intussen hebben we al veel geld
uitgegeven voor o.a. schadevergoedingen, plannen en beschrijvingskosten. Het
resultaat is dat wij nog steeds zitten met een gebouw dat om het uiterlijk ‘De
Blokhut’ wordt genoemd, maar nu werkelijk een hut is geworden. De zalen en de
andere voorzieningen zoals sanitair en verwarming voldoen al geruime tijd niet
meer aan de minimum te stellen eisen.”
De moed werd echter niet opgegeven en het bestuur bleef de gemeente en
individuele politici bestoken. De lobby leidde ertoe dat er nog datzelfde jaar
groen licht voor nieuwbouw kwam, op basis van een globaal plan sociaal-
culturele voorzieningen.
Bouw van de nieuwe accommodatie
De gemeente Nuland stelde een fonds beschikbaar waarmee de nieuwbouw
moest worden gerealiseerd. Bouwbedrijf Schippers BV uit Nuland zou de bouw voor
zijn rekening gaan nemen. Het nieuwe gebouw zou (gedeeltelijk) op de plek van de
bestaande Blokhut moeten verrijzen. Dit stelde Jeugdbelangen wel voor een
praktisch probleem: de Blokhut moest immers worden gesloopt om plek te maken
voor het nieuwe gebouw, wat zou betekenen dat er bijna een half jaar geen
onderkomen beschikbaar zou zijn! Besloten werd om de Blokhut in twee stappen te
ontmantelen. Na sloop van het eerste deel zou de nieuwbouw kunnen beginnen,
terwijl het resterende deel 1 beschikbaar bleef voor gebruik. Na oplevering van
de nieuwbouw zou dan ook dit tweede gedeelte worden gesloopt. Door bovendien een
aantal verenigingen tijdelijk in de Meent te huisvesten werd het allemaal zo
goed en zo kwaad als het ging opgelost. In de Klepel van januari 1980 werd de
sloop en verkoop van het eerste deel van de Blokhut aangekondigd. Het Nulands
publiek werd in een paginagrote advertentie uitgenodigd voor een kijkmorgen en
koopmiddag op zaterdag 28 januari. Onder de topstukken waren een koffieautomaat,
een aanrecht met blok, spanten, tussenwanden, dakplaten, puin (gratis af te
halen) en vier partijen eterniet golfplaten. Na deze verkoop en het sloopwerk op
11 februari, kon er eindelijk worden gebouwd. Ondanks veel dagen met slecht weer
wist de firma Schippers de bouw keurig volgens planning op te leveren. Het
gebouw zelf was al voor de zomervakantie klaar. Na de vakantie werd de boel
verder afgewerkt en de nieuwe zalen mooi ingericht. Begin september werd het
laatste gedeelte van de Blokhut gesloopt en verkocht. Als laatste werden de
beplanting en bestrating rondom het nieuwe gebouw aangelegd. Het nieuwe, moderne
jeugdcentrum was eindelijk gerealiseerd.
‘Gemeenschapszin’
1978 Moet een bijzonder druk jaar moet zijn geweest voor de actieve
leden van Stichting Jeugdbelangen. De activiteitenkalender was zoals voorgaande
jaren prima gevuld, met onder andere jeugdcarnaval, 50 jaar KPJ, rommelmarkt,
koninginnedag, vakantieweek, knobbelrit en fancy fair. Men kon zich blijven
richten op de organisatie van deze activiteiten omdat
de bouwwerkzaamheden door de aannemer werden uitgevoerd. Toch viel “ er ook voor
de bouw nog veel te regelen. Gemeente, bedrijven en verenigingen werden benaderd
om te helpen met bijvoorbeeld het bouwrijp maken of de aan- en afvoer van
materialen. Er werd zelden tevergeefs een beroep gedaan en daardoor werd de
realisatie van het nieuwe jeugdgebouw toch een inspanning voor en door de
Nulandse gemeenschap
Nieuw onderkomen, een nieuwe naam
De Blokhut was nu letterlijk opgeruimd. Als naam
zou ‘De Blokhut’ het nieuwe gebouw ook niet bepaald recht doen. Reden genoeg
voor het
bestuur om een prijsvraag uit te schrijven: Wie zou de mooiste naam voor het
nieuwe jeugdgebouw kunnen bedenken? Er kwamen meer dan 75 reacties binnen. Men
verzon stoere namen, zoals De Eendracht, De Vesting of Radio On, terwijl anderen
juist met lieve namen als Afdakje, ‘t Lummelke en ‘t Hummelke op de proppen
kwamen. Verder bedacht men zweverige namen (‘t Heelal, Zonneliefde en Dinges) en
waren vooral hutten (Kloosterblokhut, Speeldakhut, Zwaluwhut) en hutjes (‘t
Smurfenhutje, ‘t Gildehutje, Knutselhutje, Kloosterhutje en Hoko’s Hutje) in
trek. Uiteindelijk werd gekozen voor de naam ‘D’n Hazenkamp’, een inzending van
pastoor Van Erp, die zich had laten inspireren door het
gebied waarin het jeugdcentrum zich bevond.
Feestelijke opening
Onder grote belangstelling vond op zaterdag 8 oktober 1978 de
feestelijke opening plaats. Voorzitter Adriaan de Wit heette de aanwezigen
welkom en hield een inleidende toespraak, waarin hij vertelde over de
voorgeschiedenis van de nieuwbouw: ‘Een weg vol moeilijkheden. Maar als we nu
kijken wat we hebben, zijn we behoorlijk getroost’. Na het bedanken van
gemeentebestuur en ambtenaren, kerkbestuur, architect, aannemer, bouwteam en
alle medewerkers, gaf hij het woord aan oud-burgemeester Van Oerle. Omdat in
Nuland nog steeds geen burgemeester was benoemd, was deze gevraagd om de opening
te verrichten. Van Oerle vertelde het publiek wie de nieuwe naam had bedacht.
Vervolgens onthulde hij de naam ‘D’n Hazenkamp’ en feliciteerde vooral de
Nulandse jeugd met het nieuwe gebouw. Met het omdraaien van de sleutel werd het
gebouw officieel geopend. Binnen onthulde loco-burgemeester Wim van der Linden
een gedenksteen en nadat pastoor Van Erp het gebouw had ingezegend, kon iedereen
het gebouw van binnen bekijken.
Sinaasappelacties
Als stichting was het voor Jeugdbelangen soms best passen en meten om
de begroting rond te krijgen. Sommige uitgaven kwamen elk jaar terug, zoals
aflossing en rente, de kosten voor de accommodatie en kosten voor de
georganiseerde activiteiten. De duurste activiteiten waren meestal Dierendag en
uitstapjes naar bijvoorbeeld het jeugdcircus in Haaren. Andere posten waren
vergaderkosten en representatiekosten, waaraan jaarlijks kleine bedragen werden
uitgegeven. Ook werd geld opzij gelegd voor verbouwingsactiviteiten of
onderhoud.
Natuurlijk stonden tegenover al deze uitgaven ook de nodige inkomsten. De basis
werd gelegd door subsidie van de gemeente Nuland, waar de gemeente Rosmalen
vervolgens een schepje bovenop deed. De hoogte van de subsidie werd jaarlijks
vastgesteld op basis van een gemotiveerde subsidieaanvraag. Zo mocht de
Stichting in 1975 van de gemeente Nuland 4400 gulden ontvangen en van Rosmalen
500 gulden. Verder ontving Jeugdbelangen met enige regelmaat schenkingen van
bedrijven en verenigingen, zoals de Rabobank, het Wielercomité, het Oranje
Comité en 0.0. Nuland, maar voor de rest moest de Stichting zichzelf maar zien
te bedruipen. Door kleine bijdragen te vragen voor deelname aan activiteiten
werden inkomsten gegenereerd, maar deze wogen meestal niet op tegen de kosten.
Inkomsten uit zaalverhuur, fancy fair en natuurlijk de onvermijdelijke
donateursacties, waarbij de inwoners van het dorp om een bijdrage werden
gevraagd, waren dan ook broodnodig. Veel mensen zullen zich zeker ook de
sinaasappelacties herinneren, waarbij de aangesloten leden langs de deuren
gingen om sinaasappels aan de man te brengen. Er werd wel eens geklaagd dat ze
te duur waren, maar na uitleg van het doel van de actie werd bijna altijd wel
een koop gesloten.
Activiteiten in de jaren tachtig
In de jaren tachtig bleef Jeugdbelangen onverminderd actief en werden
het hele jaar door activiteiten voor de jeugd georganiseerd. In de
zomervakantieweek was altijd veel te doen en ook rond Kerstmis werd veel
georganiseerd. Er werden dan kerststukjes gemaakt, een kerstverhaal verteld en
een film bekeken. Dit was een populaire activiteit (250 deelnemende kinderen in
1980), evenals de optocht met zelfgemaakte lampionnen. Sommige activiteiten
groeiden uit tot een ware traditie, zoals de kerstboomverbranding, waarbij de
stapel kerstbomen onder het toeziend oog van de brandweer en niet te vergeten de
toegestroomde kinderen én ouders aan de vlammen werd prijsgegeven. Een ander
blijvertje en misschien wel de meest vaste waarde was jeugddierendag, waar de
kinderen trots hun huisdier konden presenteren of de dieren van hun vriendjes
bewonderen.
Het bestuur hield de activiteitenkalender scherp in het oog en schroomde niet om
minder gewaardeerde activiteiten of activiteiten met een lage opkomst te
schrappen. Dat betekende dat er wel steeds moest worden gezocht naar nieuwe
activiteiten. Zo werden in de beginjaren tachtig met veel succes de
knutselmiddagen geďntroduceerd, terwijl de ruilbeurs en films voor volwassenen
werden stopgezet. Het huttenbouwen had er al in 1980 aan moeten geloven en een
‘open middag’, waarin de aangesloten verenigingen zich konden presenteren, werd
wegens gebrek aan belangstelling na een editie gestopt. Zelfs de befaamde
zomervakantie- week kreeg een iets ander karakter. Waar dit aanvankelijk echt
een week vol activiteiten was, werd het programma steeds meer gespreid over de
vakantie. Typische activiteiten in het zomerprogramma waren sportavonden,
wandeltochten, fietstochten, visuitjes met de visclub en buitendagen in de
bossen. Er werd nog steeds een vakantieweek georganiseerd, maar deze was sterk
ingekort. De ‘vakantieweek nieuwe stijl’ werd thematisch van opzet. De
deelnemertjes konden zich dan bijvoorbeeld onder het thema ‘De Riddertijd’ een
dag of drie prima vermaken in de bossen bij Jozefoord. In 1984 ging het ‘jeugd-
en jongerenwerk’, georganiseerd vanuit Stichting Jeugdbelangen, van start en
werd eindelijk ook de oudere jeugd bereikt. De doelgroep werd gevormd door de
kinderen die niet meer op de lagere school zitten tot een leeftijd van maximaal
15 jaar. Op 27 oktober werd gestart met een discoavond en de vertoning van
videoclips op een groot scherm. Deze avonden werden voortaan regelmatig
georganiseerd en duurden meestal van acht tot half elf ‘s avonds. De entree was
aanvankelijk gratis.
Het 25-jarig bestaan
In 1989 bestond Stichting Jeugdbelangen 25 jaar en dat was natuurlijk
een mijlpaal die gevierd moest worden. De feestelijkheden vonden plaats op 25
januari en begonnen met een Heilige Mis, opgeluisterd door het kinderkoor en
kracht bijgezet door vertegenwoordigers van Jong Nederland, Peuterspeelzaal ‘t
Drempeltje, KPJ, NTTV Nulandia, Be Quick en ritmiekclub ‘t Haasje die de
voorbeden verzorgden. Het gezelschap toog aansluitend naar D’n Hazenkamp voor de
receptie. Harmonie Union zorgde met een aubade voor een feestelijke opening
waarna discotheek Batman het stokje overnam. De opkomst was groot en veel
bezoekers namen de gelegenheid te baat door het jeugdgebouw dat pas was verbouwd
te bezichtigen. Naast gelukwensen en mooie woorden ontving de Stichting ook vele
welkome giften. Dit alles maakte de viering van het 25- jarig bestaan tot een
geweldig succes waar met plezier op kon worden teruggekeken.
Hoogte- en dieptepunten in de jaren negentig
In 1992 was er slecht nieuws vanuit D’n Hazenkamp. Onverlaten hadden
een raam geforceerd en brand gesticht in de ruimte van Peuterspeelzaal ‘t
Drempeltje. De brandlucht was vreselijk en er was schade aan gordijnen,
vloerkleden, muren, plafond, verwarming, kozijnen en ga zo maar verder. Naast
alle ellende en kosten die het opknappen met zich meebracht, was men vooral
geschokt dat zoiets uitgerekend in Nuland en zeker op deze plek gebeurde. Met
vereende krachten werd het uiteindelijk allemaal weer opgelost.
In 1993 overleed Bert van den Bogaard, jarenlang bestuurslid van Stichting
Jeugbelangen. In een bericht in de Klepel werden zijn inzet en verdiensten
gememoreerd.
Natuurlijk was er ook positief nieuws. Stichting Jeugdbelangen bleef erg actief,
zo waren in 1995 de volgende verenigingen aangesloten: Be Quick, de
Jeugdafdeling van Nulandia, Peuterspeelzaal ‘t Drempeltje, De Paardenvriendjes,
Vogelvereniging de Nachtegaal, Stichting Jongerensoos Ons Honk, KPJ, Sjoelclub
E.N.S., Jong Nederland, LTV Nuland en N.T.T.V. Veel van deze partijen maakten
regelmatig of incidenteel gebruik van D’n Hazenkamp, maar ook niet aangesloten
clubs zoals Ritmiekclub ‘t Haasje, de Flierefluiters, de dansgarde van C.O.
Nuland, de balletclub en het tamboercorps van Harmonie Union waren er regelmatig
te vinden. Gemeenschapsblad “De Klepel” had inmiddels een eigen ruimte in D’n
Hazenkamp waar met name dhr. v.d. Loop bijna dagelijks te vinden was. Er werd
actief overleg gevoerd met Nulandse verenigingen. Hoogtepunten op de
activiteitenkalender waren de vakantieweek met als thema Dromenland’, waar maar
liefst 220 kinderen aan deelnamen en de Jantje Beton roefeldag, waarbij de
kinderen uit wel 58 roefeladressen konden kiezen. In 1997 werd een
schilderscursus door Stichting Jeugdbelangen en Kunstkring de Meent
georganiseerd. Veel mensen genoten van de tentoonstelling in D’n Hazenkamp,
waarin de resultaten van de jeugdige cursisten werden gepresenteerd. En in 1998
werd geprobeerd een schaakclub op te starten.
Nuland 700
1999 stond voor de Nulandse gemeenschap in het teken van het 700-
jarig bestaan. Dit viel voor Stichting Jeugdbelangen samen met het
vijtendertigjarig bestaan. Dit werd uitbundig gevierd en dat resulteerde in een
bomvolle activiteitenkalender: De vakantieweek stond helemaal in het teken van
‘Nuland 700’. Iedereen werd gevraagd om in Nuland 700 kleding te verschijnen. De
tweedaagse wandeltocht kreeg een extra feestelijk tintje met de opening van het
nieuwe ‘Cingelpad’. Op 1 september werd de kinderfeestdag Nuland 700
georganiseerd, met een vrolijke clownshow en de voorstelling ‘Tovenaar in
geluiden’ voor de kleintjes. Voor de grotere kinderen werden er onder andere
Oudhollandse spelen georganiseerd en kon gekeken worden naar kindertheater Simon
Snotje en Kapitein Bonk. En uiteraard was Hertog Jan bij alle feestelijkheden
van de partij.
Het veertigjarig bestaan
In 2004 bereikte Stichting Jeugdbelangen met haar veertigjarig
bestaan een belangrijke mijlpaal. Omdat vijf jaar eerder al flink was uitgepakt,
werd dit jubileum wat meer bescheiden gevierd. Hierbij werd vooral aan de eigen
doelgroep -de kinderen- gedacht, met een spetterend middag en avondprogramma,
compleet met spelletjes, een magic show,
breakdance - en streetdance optredens.
Bovendien werd een reünie voor oud- bestuursleden georganiseerd, waarbij de oude
fotoboeken nog eens voor de dag kwamen en menige herinnering werd opgehaald. Op
de jaarlijkse tentoonstelling van heemkundewerkgroep Nuwelant kon nog eens aan
de hand van foto’s en archiefmateriaal worden teruggeblikt op die veertig jaar.
Met het veertigjarig bestaan sluiten we ook dit artikel af. In veertig jaar tijd
is veel veranderd. Bestuursleden kwamen en gingen, activiteiten werden bedacht,
georganiseerd, maar ook weer afgeschaft. En het jeugdgebouw groeide uit tot een
geweldige faciliteit.
Wat onveranderd is gebleven is het succes van Stichting Jeugdbelangen, dat
eigenlijk al direct vanaf de oprichting een natuurlijke plek innam tussen de
Nulandse verenigingen en in een behoefte voorzag. Dat dit alleen maar mogelijk
was en is dankzij de jarenlange inzet van vele vrijwilligers vergeten we helaas
maar al te vaak.
Bron: “De Spoorzoeker” door Adriaan de
Wit, Nelly van der Schoot-Brouwers en Nanny Clement